نزلت من البيت فى المطر ومهمهاش برد الشتا
بقاله كام يوم مختفي مش فاهمة ليه بيعمل كده
نزلت وراحت على مكان كانو فيه تملي بيسهرو
اول ما شافها في سلامه بان ان مشاعره اتغيرو
وقال كلام مكنتش عارفه تجمعه
متفاجئه بيه مذهوله قاعده بتسمعه
اصل الكلام ده بيبقى ديما اخره بعد
فعلا اوام ظنونها جت فى محلها
ورفع عينيه وبقسوه وبرود قالها

معلش اسف احنا لازم ننسى بعض
سرحت وشافت ذكريات اجمل ليالي عمرها
معقول يعني قلبه مات فى حياتها ناوي يهدها
بصتله تاني باهتمام وقالتله متفقين كده
انا جايه اقول نفس الكلام مابقتش عايزه الحب ده
هتقوله ايه مهي مستحيل تستعطفه معقولة يعني هتبكى علشان تكسفه
يعنى هيبقى جرح وكمان يبقى ذل مشيت اوام كانت ضعيفه متشتته
مشيت اوام سعتها حست بالشتا
بس المطر قدام دموعها كان اقل